Na chwilę... (haiku)

faluje trawa
słońce
przebija przez konary
wieje wiatr
świat zatrzymał się
czas stoi?
co chwilę na chwilę.

Znalazłem w pamięci podręcznej, notatke z jesiennej refleksji.
Dzielę się bo wiosna działa na mnie podobnie.

Zlepek na koniec dnia

Dość intensywny dzień, kończy sie mimo wszystko miłym akcentem, wieczorem spędzonym z kobietą mojego życia w atmosferze klubowej imprezy. Premiera kalendarza produkcji Baldiego.

A na koniec dnia pełnego przemyśleń, zlepek ; ) oto i on

w drodze z początku do końca

wychodzę z szarości

bez koloru, czerni i bieli

gdzie jestem?...

Poranne haiku...

Od jakiegoś czasu, niedawno całkiem zainteresowały mnie japońskie krótkie formy poezji HAIKU.

Odnajduje w nich cechy wspólne do postrzegania świata w skrócie lub jak kto woli uproszczeniu. Tematy mogą być postrzegane identycznie jak fotografie z tą oczywiście różnicą, że do ich zapisania potrzebny jest atrament nie srebro czy inne światłoczułe alchemia.

Hm, odpowiada mi ten brak poetyckiego rozbuchania, liczenia zgłosek, sylab wersów, rymów etc… .
Może jestem leniwy, w każdym razie na pewno lubię pomyśleć co poeta miał na myśli, haiku pozwala mi na to, ba nawet mogę czasem napisać parę zlepków, jak np. te:

Ziemia
Matka ojców
chowa ich…

(to pierwszy zlepek, który popełniłem jego pierwszą część bardzo dawno, podczas pamiętnej sesji z Zorinem, hehe Karolem – pamiętasz stary? Końcówka świeża z listopada, hehe)

Chleb
poranny, wonny, świeży
brzuch mi rośnie

I ostatni, aby was nie zanudzić

Książę
z księżyca, nie lubił ludzi
jest samotny?

Więcej o haiku znajdziecie

http://poezja-haiku.webpark.pl/

http://greybrow.iq.pl/teksty/haiku_ksiazka.html

oraz na google ; )